دسته‌بندی روانکارهای براده برداری

در هر عملیات براده برداری، به نسبت شدت و حساسیت فرایند برش، به میزان متفاوتی از خنک کاری یا روانکاری نیاز است. ازاین‌رو، برای هر عمل براده برداری، بسته به نیاز آن فرایند به روانکاری یا خنک کاری، روانکاری متفاوت مورداستفاده قرار می‌گیرد.

به‌طورکلی روانکارهای براده برداری در دو گروه روغن‌های خالص و روغن‌هایی که برای استفاده با آب ترکیب می‌شوند دسته‌بندی و مورداستفاده قرارگرفته می‌شوند.

روغن‌های خالص یا روغن برش

این نوع از روانکارها معمولاً بر پایه روغن‌های معدنی نفتنیک یا پارافینیک هستند که با چند افزودنی نظیر افزودنی‌های فشار بالای(Extreme Pressure – EP) کلری، سولفوری، یا روغنی ترکیب‌شده‌اند. این روانکارها به‌هیچ‌عنوان نه با آب ترکیب می‌شوند و نه در ساخت آن‌ها از آب استفاده‌شده است.

به‌طورکلی از این نوع از روانکارها درجایی که به روانکاری بالا نیاز است مانند هاب و شیو استفاده می‌شود.

روانکارهای ترکیب‌شونده با آب

این نوع از روانکارهای بخش عمده‌ای از روانکارهای براده برداری را تشکیل می‌دهند. همان‌طور که از اسم این گروه مشخص است این روانکارها با آب ترکیب، و سپس مورداستفاده قرار می‌گیرند.

این گروه از روانکارها خود به سه گروه روغن‌های حل شونده، روغن‌های نیمه سنتزی و روغن‌های سنتزی دسته‌بندی می‌گردند.

روانکارهای حل شونده با آب

در تولید این نوع از روانکارها معمولاً بیش از 50 درصد وزنی روغن معدنی بکار رفته است، همچنین در ترکیب آن‌ها یا اصلاً آب بکار نرفته است یا ترکیب درصد آب آن بسیار کم است. اختلاط این روانکارها با آب به حالت شیری‌رنگ غلیظ و نه نیمه شفاف درمی‌آید.

روانکارهای نیمه سنتزی

این روانکارها معمولاً کمتر از 50 درصد روغن معدنی دارند و در ترکیب آن از مقادیری آب استفاده‌شده است. اختلاط این نوع روانکار با آب باعث ایجاد ترکیبی نیمه شفاف می‌شود.

روانکارهای سنتزی

در ترکیب این نوع از روانکارها به‌هیچ‌عنوان روغن معدنی استفاده‌نشده است. ترکیب این نوع از روانکارها با آب شفاف یا شفاف همراه باکمی کدری است.